எழுத்து என்பது ஒரு சமூகப் பொறுப்பு: 'வேரை மறந்த விழுதுகள்' படைப்பாளி முத்துமாதவன்

இலக்கியமும் சமூகப் பொறுப்பும் தன் வாழ்வின் இரு கண்களாகக் கொண்டு செயல்படும் முத்துமாதவன்(மூத்ததம்பி மாதவன்), சமீபத்தில் 'வேரை மறந்த விழுதுகள்' என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டுள்ளார்.

கலாபூஜன் விருது பெற்ற இவர், எழுத்து என்பது வெறும் கற்பனையின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல, அது சமூகத்தின் கண்ணாடி என்று உறுதியாக நம்புகிறார்.

அவருடைய இலக்கியப் பயணம், சமூகப் பார்வை மற்றும் புதிய படைப்புகள் குறித்து அவருடன் பகிர்ந்து கொண்ட உரையாடல் 

கேள்வி: உங்கள் இலக்கியப் பயணம் எப்போது, எவ்வாறு தொடங்கியது? ஒரு கவிஞராக உங்களை நீங்கள் கண்டுகொண்ட தருணம் எது?

முத்துமாதவன்:  இலக்கியப் பயணம் என்பது ஒருநாள் திடீரென்று தொடங்குவதில்லை. அது சிறுவயதில் அம்மா சொல்லும் கதைகளிலும், பாட்டி பாடும் பாடல்களிலுமே விதைக்கப்பட்டுவிடுகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை, பள்ளிப் பருவத்தில் நண்பர்களுக்காகக் கையெழுத்துப் பத்திரிகை நடத்தியதிலிருந்து என் பயணம் தொடங்கியது.

1975 ஆம் ஆண்டு முதல் ஆக்க இலக்கியப் பணியில் ஈடுபட்டு, இன்றுவரை எழுதிவருகிறேன். எனது தந்தை ஒரு ஆசிரியராக இருந்ததால், சிறுவயது முதலே வாசிப்பின் மீது ஆர்வம் ஏற்பட்டது. பல்வேறு சஞ்சிகைகள், பத்திரிகைகளை வாசித்ததால் ஏற்பட்ட உணர்வு நிலை வெளிப்பாட்டால், தானும் இத்தகைய படைப்புகளை ஆக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் உருவானது.

கல்லூரி நாட்களில் பேராசிரியர் ஒருவர் என்னை ஊக்குவித்ததும், படிக்கப் படிக்க எழுத வேண்டும் என்ற உந்துதல் வலுத்தது. என்னைச் சுற்றிய மனிதர்களின் வாழ்க்கை, அவர்களின் கஷ்டங்கள், கனவுகள் அனைத்துமே என்னுள் ஒரு கவிஞனை உருவாக்கின.

தமிழ் மீதும், தம் இனத்தின் மீதும் கொண்ட பற்றும் உணர்வும் படைப்புகளை ஆக்க வேண்டும் என்ற உறுதியை ஏற்படுத்தின. தமிழகத் தலைவர்களான பேரறிஞர் அண்ணா, கலைஞர் கருணாநிதி போன்றோரின் கொள்கைப் பற்றும் ஈடுபாடும் என் படைப்புகளை வடிவமைக்க உதவின. தனிமனிதனின் வலியும் சமூகத்தின் நெருக்கடியும் என்னுள் கேள்விகளை எழுப்பின அந்தக் கேள்விகளுக்கு நானே பதில் சொல்லிக்கொள்ள முயன்றபோதுதான் எழுத்து ஒரு தவிர்க்க முடியாத தேவையாக மாறியது.

கேள்வி: உங்கள் எழுத்தின் ஆரம்ப கட்டத்தில் சந்தித்த சவால்கள் என்ன? 'கவிஞர்' என்ற அடையாளம் உங்களுக்கு என்ன அர்த்தம் தருகிறது?

முத்துமாதவன்: ஆரம்ப கட்டத்தில் மிகப்பெரிய சவால், நாம் எழுதுவதற்கு ஒரு மொழியைக் கையாளத் தெரியவில்லையே என்ற உணர்வுதான். தமிழின் செழுமையும் வீச்சும் நமக்குத் தெரியும். ஆனால், நம்முடைய உணர்வுகளை அந்த மொழியில் சரியாகப் பதிவு செய்ய முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் இருக்கும். அடுத்தது, வெளியிட ஒரு தளம் கிடைப்பது.

இப்போதெல்லாம் சமூக ஊடகங்கள் இருப்பதால் அது சற்று எளிதாகிவிட்டது. ஆனால் என் காலத்தில், ஒரு சிறு பத்திரிகையில் கவிதை அச்சில் வருவதற்கே மாதக்கணக்கில் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.

'கவிஞர்' என்ற அடையாளம் எனக்கு ஒரு பொறுப்பைத் தருகிறது. அது ஒரு பட்டம் மட்டுமல்ல, சமூகத்தின் குரலாக இருப்பதற்கான வாய்ப்பு. தமிழர் தேசிய விடுதலை உணர்வில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடும், அடக்குமுறைக்கெதிராகச் சிந்திக்கும் ஒரு படைப்பாளியாக என்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள உதவுகிறது.

சமூகத்தில் காணப்பட்ட குடும்பப் பிரச்சினைகள் மற்றும் சமூகங்களிடையே காணப்பட்ட முரண்பாடுகள் காரணமாக ஏற்பட்ட உள உந்தலை எனது படைப்புகள் முழுவதிலும் காணலாம். சமூகப் பிரச்சினைகளை வெளிப்படுத்த கவிதையையே அதிகம் பயன்படுத்தியுள்ளேன்.

கேள்வி: கலாபூஜன் விருது பெற்ற அந்த தருணம் பற்றிப் பகிர முடியுமா? விருதுகள் உங்கள் எழுத்துப் பயணத்தில் எந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின?

முத்துமாதவன்: அது மிகவும் நெகிழ்ச்சியான தருணம். ஒரு எழுத்தாளனுக்குத் தன் பணிக்குக் கிடைக்கும் அங்கீகாரம் மிக முக்கியமானது. கலாபூஜன் விருது என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் செலுத்தும் பாதை சரிதானா என்று சமூகம் தந்த ஒப்புதல் முத்திரை போன்றது. என் எழுத்து சமூகத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்தாலும், யாரோ ஒருவரின் இதயத்தைத் தொட்டிருக்கிறது என்பதற்கான அடையாளம். விருது பெற்ற அன்று, என்னை ஊக்குவித்த என் ஆசான்கள், நண்பர்கள், குடும்பத்தினர் அனைவரின் முகமும் நினைவுக்கு வந்தது.

விருதுகள் ஒரு எழுத்தாளரின் பொறுப்பை நிச்சயம் அதிகரிக்கின்றன. அவை எங்கள் மீது மக்கள் வைக்கும் நம்பிக்கையின் அடையாளம். இந்த நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும், இன்னும் சிறப்பாக எழுத வேண்டும், சமூகத்துக்குப் பயனுள்ளதாக எழுத வேண்டும் என்ற உந்துதலைத் தருகிறது.

ஆனால் விருதுகளுக்காக எழுதக் கூடாது. எழுத்து என்பது இதயத்தின் கட்டளையாக இருக்க வேண்டும், விருதுகள் அதன் பக்க விளைவுகள் மட்டுமே.
என் ஆக்க இலக்கியத்தில் ஈடுபட்டமை காரணமாக கலாநிதி செ.யோகராசா, பேராசிரியர்.சி. மௌனகுரு, செ.யோகநாதன், செ.குணரெட்ணம், ஓ.கே.குணநாதன், மண்டூர்த்தேசிகன், சாந்திமுஹைதீன், ஆ.மு.சி.வேலழகன், எஸ்.எல்.எம்.ஹனீபா, அஷ்ரப் சிஹாப்தீன், மீராவோடை நலீபா, தாழை செல்வநாயகம், அ.முத்துலிங்கம், எஸ்.ஏ.ஸ்ரீதர், அன்பழகன் குரூஸ், வாழைச்சேனை அமர், மீராவோடை நளீம், ஓட்டமாவடி இஸ்மாயில் போன்ற எழுத்தாளர்களுடனான தொடர்புகள் கிடைத்தன. அவர்களின் ஊக்குவிப்பும் விமர்சனங்களுமே என்னை மேலும் வளர்த்தெடுத்தன.

கேள்வி: உங்கள் புதிய புத்தகத்தின் தலைப்பு 'வேரை மறந்த விழுதுகள்' மிகவும் அழுத்தமான ஒன்றாக உள்ளது. இந்தத் தலைப்பின் பின்னணியில் இருக்கும் கருத்து என்ன?

முத்துமாதவன்: ஆலமரத்தின் விழுதுகள் தரையிறங்கி வேரெடுத்து, பின்னர் அவை தனி மரமாக வளரும். ஆனால் அவை தனி மரமான பின்னரும், தான் எந்த மரத்தின் விழுது என்ற நினைவு இருக்கும்.

ஆனால் இன்றைய சூழலில், மனிதர்கள் தங்கள் பண்பாட்டு வேரையும், மொழி வேரையும், குடும்ப வேரையும் மறந்து விழுதுகளாக மிதப்பதைப் போன்ற ஒரு நிலையை நான் காண்கிறேன்.

நகரமயமாக்கலும், மேலைநாட்டுப் பண்பாட்டு ஆதிக்கமும் நம்மை நமது பாரம்பரியத்திலிருந்து அந்நியப்படுத்தி வருகின்றன. குடும்ப உறவுகள் பலவீனமடைந்து, தனிமனிதன் ஒரு தீவாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறான்.
இந்தப் புத்தகத்தின் கதைகள் இந்த வேரறுந்த வாழ்க்கையின் பல்வேறு பரிமாணங்களைப் பேசுகின்றன.

ஆனால், வேரை மறந்த விழுதுகளாக இருந்தாலும், அவை மீண்டும் ஒரு புதிய மண்ணைத் தேடி, புதிய வேரைப் பிடிக்கும் நம்பிக்கையையும் இக்கதைகள் பதிவு செய்கின்றன. அதனால்தான் இவை 'வேரை மறந்த விழுதுகள்' மட்டுமல்ல, 'நம்பிக்கையின் விழுதுகள்' கூட.

கேள்வி: சமூகச் செயற்பாட்டாளர் என்ற முறையில், உங்கள் எழுத்தும் செயல்பாடும் எவ்வாறு ஒன்றையொன்று பாதிக்கின்றன?

முத்துமாதவன்: இவை இரண்டும் என்னுடைய இரும்புக் காந்தத்தின் இரு முனைகள். பிரிக்க முடியாதவை. சமூகத்தில் நான் பார்க்கும் அநீதிகளும், அழுத்தங்களும்தான் என்னைச் செயல்படத் தூண்டுகின்றன. அந்தப் போராட்டத்தின் போது நான் சந்திக்கும் மனிதர்களின் முகங்களும், அவர்களின் கதைகளும்தான் என் எழுத்துக்குக் கிடைக்கும் மூலப்பொருள். உதாரணமாக, ஒரு குடிசைமாற்று முகாமில் நான் மேற்கொண்ட பணியின் போது, ஒரு தாய் தன் குழந்தையின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பேசிய வார்த்தைகள்தான் என்னுடைய ஒரு சிறுகதைக்கான வித்தாக அமைந்தது.

எழுத்து என்பது சமூகப் பிரச்சினைகளைப் பதிவு செய்வது மட்டுமல்ல, அவற்றுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கான ஒரு முயற்சியும் கூட. நான் எனது எழுத்தின் மூலம் மக்களிடம் கேள்விகளை எழுப்புகிறேன், அவர்களின் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்புகிறேன். சமூகப் பணி அந்த எழுச்சியை நடைமுறைப்படுத்தும் ஒரு களமாகிறது.

கேள்வி: சமகால இளைஞர்களுக்கு நீங்கள் வழங்க விரும்பும் செய்தி என்ன?

முத்துமாதவன்: இளைஞர்களே, உங்களைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். புத்தகங்கள் படியுங்கள். குறிப்பாக, உங்கள் பண்பாட்டையும் வரலாற்றையும் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். ஏனென்றால், வேரை அறியாத விழுதுகள் எந்த மண்ணிலும் நிலைத்து நிற்க முடியாது. சமூக ஊடகங்களில் மட்டும் நேரத்தைச் செலவழிக்காமல், நிஜ உலகத்தின் மனிதர்களோடு உரையாடுங்கள். அவர்களின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள முயலுங்கள்.

உங்களுக்குள் ஒரு கேள்வியை எப்போதும் வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள் - "என்னால் இந்தச் சமூகத்துக்கு என்ன கொடுக்க முடியும்?" வெறுமனே வாழ்ந்துவிட்டுப் போகாமல், ஒரு மாற்றத்தை உருவாக்குங்கள். உங்கள் எண்ணங்களும், செயல்களுமே இந்த நாட்டின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும்.

கேள்வி: இறுதியாக, இலக்கியம் மற்றும் சமூகம் குறித்த உங்கள் பார்வையை எளிமையாகச் சொல்லுங்கள்.

முத்துமாதவன்: இலக்கியம் இல்லாத சமூகம் கண்ணாடி இல்லாத வீட்டைப் போன்றது. அது உங்களை நீங்களே பார்த்துக்கொள்ள முடியாத நிலை. இலக்கியம் சமூகத்தின் கண்ணாடி மட்டுமல்ல, அது சமூகத்தின் மனசாட்சி. மனிதாபிமானம் சிதையும் போது, மனித நேயம் வீழ்ச்சியடையும் போது, இலக்கியம் கேள்வி எழுப்ப வேண்டும். அது ஆட்சியாளர்களுக்கு மட்டுமல்ல, சமூகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு மனிதனுக்குமான எச்சரிக்கை மணி.

எனக்கென்று ஒரு தனித்துவமான பாணியில், கருத்தாழமும், சொல்லும் முறையும், அழகியல் வெளிப்பாடும், உணர்வு வெளிப்பாடும் கொண்ட கவிதைகளைப் படைக்க வேண்டும். சமூகத்தில் எழும் பிரச்சினைகள், தமிழக கலைஞர்கள் மற்றும் தலைவர்களின் படைப்புகளைக் கற்றதன் பேரில் பெற்ற அனுபவங்களைக் கொண்டு, எனக்குரிய மண் வாசனையைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் என் படைப்புகள் அமைய வேண்டும். என் எழுத்தும் செயல்பாடும் அந்த எச்சரிக்கை மணியின் ஒலியாக அமைய வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம்.

முடிவுரை: 'வேரை மறந்த விழுதுகள்' குறித்து எச்சரிக்கும் முத்துமாதவன், தாம் மட்டும் வேரை மறக்காமல், தன் பண்பாட்டு அடையாளத்தையும் சமூகப் பொறுப்பையும் சுமந்து செல்லும் ஒரு மனிதராகத் திகழ்கிறார். அவருடைய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு செயல்; அவருடைய செயல்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு கதை. சிறுகதை, வரலாற்று நூல்கள் என பல படைப்புகளை ஆக்கியிருந்தாலும், கவிதை மீதான ஈடுபாடே அதிகம். அவருடைய பயணம் தொடர்கிறது, நமக்கான பாடங்களையும் நம்பிக்கையையும் விதைத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்.